کاهی وقتا (یعنی در اصل برا من بیشتر وقتا در حد همیشه! ولی چون دیدم این جمله ها معمولا با گاهی وقتا شرو میشن گفتم ترکیبشو به هم نریزم!) پیدا کردن یه خلوت خوب که توش بشینم و به خودم برسم به زندگیم برسم به غمو غصه هام و فکرام یه سامونی بدم و خلاصه با خودم خلوت کنم که بعضی وقتام شاید یه کتاب بخونم شعر بخونم یا یه چیزی بنویسم برا من میشه آب توبیابون. نه این که همشم به خاطر کار زیاد یا سر شلوغی باشه، خب شاید تقصیر خودمه که خیلی حساسم که دوس ندارم هیشکی دور و برم باشه، می خوام تنهای تنها باشم، می خوام همه جا ساکت باشه یا همه خواب باشن تا آخر وقتی ام که تو خلوتم مطمئن باشم که کسی سراغم نمیاد، به خاطر همینه که سخت پیدا میشه. و سخت میشه و بدش اصابم خورد میشه و بدش حالم بد میشه و بدش از همه چی نا امید میشم. مث الان