باغبان هر شب ، وقتی ماه وسط آسمان می رسید، توی باغ می آمد و قدم زنان زمزمه می کرد :

بخواب آروم چراغ من                                  گل شب بوی باغ من

چه زود خوابید گل زنبور                              پشه بگذر تو از انگور

لب سرخ ِ خم اندر خم                                   بازم خیسه گل سرخم

پاهام سنگین ، دلم خسته                                گل نازم ، چشاش بسته

بازم سر داده این ناله                                    بزن بارون! ، گل لاله

                                        ....

بخواب آروم چراغ من                                  گل شب بوی باغ من

کنارم بید ، کند بیداد                                      پریشان می شود در باد

سرا پا سبز ، تو ای سروم                              تویی سرباز و همدردم

منم  تنها و سر گردان                                    تو آن بالا دهی جولان

" فرود آید نگاه از نیمه ی راه                         که دست وصل کوتاهست، کوتاه" *

- نه! صبر کن ! نرو !

صدا از پشت سرش بود. باغبان مثل هر شب قبل از اینکه به انتهای باغ برسد ، داشت برمی گشت به سمت آلاچیق که صدا متوقفش کرد.

- برگرد ، بیا بالا! آره اینجا! تنها گوشه باغ !

* : بیت از فریدون مشیری